MALUCH+ 2022 OFERTA O nas Umów spotkanie Blog startbiznes

Usprawiedliwiony brak wiedzy warunkiem odliczenia?

dodano: 2015-11-25
Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. 

Takie wnioski płyną z treści wyroku TSUE z dnia 2015-10-22, sygn. C-277/14 (sprawa Stehcemp). 

W przedmiotowym wyroku TSUE odpowiedział na pytanie prejudycjalne powstałe na gruncie sprawy spółki PPUH Stehcemp Sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek, będącej podatnikiem nabywającym olej napędowy od podmiotu, który został uznany za nieistniejący w toku przeprowadzonej przez organ podatkowy kontroli.

Zgodnie z obowiązującymi w opisywanym stanie faktycznym przepisami Rozporządzenia[1] faktura wystawiona przez podmiot nieistniejący nie może stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Organ swoje ustalenia oparł na szeregu okoliczności, m.in. na fakcie, iż kontrahent podatnika nie był zarejestrowany na potrzeby podatku VAT, nie składał deklaracji podatkowych, nie płacił podatków i nie posiadał wymaganej koncesji.

Spółka najpierw odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji, by następnie, po utrzymaniu jej w mocy, wnieść skargę do WSA na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Sąd oddalił skargę wskazując, że kontrahent podatnika w momencie dokonywania transakcji był podmiotem nieistniejącym, a podatnik nie wykazał dochowania należytej staranności, bowiem nie upewnił się, czy transakcje te nie wiązały się z popełnieniem przestępstwa.

Spółka wniosła skargę kasacyjną, wskazując że jej dobra wiara stoi na przeszkodzie wyłączeniu prawa do odliczenia – otrzymała bowiem od swojego kontrahenta dokumenty rejestracyjne potwierdzające, że był on legalnie działającym podmiotem. NSA rozpoznając skargę podatnika powziął wątpliwości dotyczące znaczenia dobrej wiary oraz skutków dokonania nabycia towarów od podmiotu nieistniejącego. Sąd zwrócił się zatem z pytaniem prejudycjalnym do TSUE zmierzając do ustalenia, czy zgodne z prawem wspólnotowym są przepisy krajowe odmawiające podatnikowi prawa do odliczenia w sytuacji, w której faktura została wystawiona przez podmiot, który zgodnie z tymi przepisami należy uznać za nieistniejący oraz brak jest możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów.

Odpowiadając na zadane pytanie Trybunał wskazał, iż prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego od dostarczonych mu towarów, z uwagi na fakt, iż faktura dokumentująca dostawę została wystawiona przez podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów. Wyłączenie prawa do odliczenia jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, w świetle obiektywnych przesłanek. Nadto, nie można oczekiwać od podatnika poczynienia dodatkowych, nadzwyczajnych ustaleń, do dokonywania których nie jest zobowiązany.



ADJUTUS. Biuro rachunkowe. Doradca podatkowy

ul. Lwowska 4
38-400 Krosno
Email:
kontakt@adjutus.pl
Telefon:
694585760
używam comarch iKsiegowosc24

projekt i wykonanie BerMar multimedia